Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:


Τρίτη 14 Απριλιου 2020

Ο ιός, οι άνθρωποι και η Δημοκρατία.
Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα ερχόταν μία ημέρα που οι κυβερνήσεις των κρατών θα "έκλειναν" τους πολίτες μέσα στα σπίτια τους για να τους προστατέψουν από έναν ιό - γρίπη;

Και όλα αυτά συμβαίνουν το 2020.
 
Τα ΜΜΕ όλη μέρα "παίζουν" νέες πληροφορίες, θανάτους, εξελίξεις σε κάθε σημείο της γης, αισιόδοξα μηνύματα για εύρεση εμβολίου ή φαρμάκου, πολιτικές λύσεις για την οικονομική κρίση που επέρχεται αλλά στο τέλος της ημέρας βρισκόμαστε πάντα εκεί που βρεθήκαμε από την πρώτη στιγμή…

Στην αντιμετώπιση ενός "αόρατου εχθρού"…

Και εδώ είναι που πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στο σύνολο μας ως ανθρωπότητα, ως κράτη, ως έθνη και να μην θυσιάσουμε ατομικές ελευθερίες στο όνομα της αντιμετώπισης ενός, το ξαναλέω, αόρατου εχθρού.
 
Οι συνομωσίες που ακούγονται και γράφονται είναι πάρα πολλές αλλά σε κείμενο που θα ήθελα να καταγράψω μια ήρεμη και σοβαρή άποψη, θεωρώ ότι δεν έχουν θέση.
 
Σε μια συζήτηση φιλικού και καλοπροαίρετου τύπου στα χρονικά πλαίσια ενός καφέ γιατί όχι, να συμμετέχω και εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα.
 
Αλλά τώρα εδώ δεν με ενδιαφέρουν οι συνομωσίες αλλά με προβληματίζουν οι περιορισμοί στην Ελευθερία και τη Δημοκρατία.
 
Και όταν λέω με προβληματίζουν εννοώ δημιουργικά γιατί δεν θα ήθελα να δημιουργήσουμε μια μελλοντική καθημερινότητα που θα περιλαμβάνει μια μόνιμη αγχωτική κατάσταση του τύπου…
 
"Έβαλα θερμόμετρο;

Έβηξα;

Πονάει το κεφάλι μου;

Η εφαρμογή στο κινητό μου επιτρέπει την παρουσία μου σε εξωτερικούς χώρους;

Λες να με σταματήσουν και να ελέγξουν το ιατρικό ιστορικό μου;"
 
Και πολλές άλλες ερωτήσεις που θα προκύπτουν σταδιακά αν επενδύσουμε σε μια τέτοια «άρρωστη κατάσταση» με τη συνδρομή της τεχνολογίας που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί για κανέναν λόγο συλλογής, συγκεντροποίησης  και παρακολούθησης στοιχείων και προσωπικών δεδομένων των ανθρώπων που αφορούν την υγεία τους και όχι μόνο.

Η τεχνολογία λοιπόν και το διαδίκτυο ως μέσο βοηθά στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων, βοηθά στην εξέλιξη της οικονομίας και των υπηρεσιών ενός κράτους αλλά δυστυχώς σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία ανθρώπινων συναισθημάτων προσφοράς και αλληλοβοήθειας με όρους κοινωνικής συνοχής.
 
Όχι δεν μπορεί να βοηθήσει και είμαι κατηγορηματικός σε αυτό.
 
Οι κοινωνίες είναι ανθρώπινες και αν θέλουμε να συνεχίσουν να υπάρχουν με αγκαλιές, με χαμόγελα, με ενσυναίσθηση, με κοινωνική και ατομική ευθύνη χρειαζόμαστε τους ανθρώπους και πρέπει να επενδύσουμε μόνο σε αυτούς.

Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν, ρομπότ - ανθρώπους οι οποίοι με το που θα ξυπνάνε το πρωί θα πρέπει να κάνουν έλεγχο υγείας, ξανά και ξανά μέσα στο υπόλοιπο της ημέρας και να έχουν και το φόβο της σύλληψης αν τελικά δεν ανταποκρίθηκαν σωστά στον έλεγχο της υγείας τους και όχι μόνο μέσω της τεχνολογίας.
 
Αυτό που θέλω να πω σε όλους τους τόνους και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί είναι ότι δεν μπορούμε μελλοντικά και μέσω της χρήσης των νέων τεχνολογιών να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε υγιείς και σε άρρωστους, σε αυτούς που έχουν διαβατήρια - πιστοποιητικά υγείας και σε αυτούς που δεν έχουν.
 
Γιατί όλοι είμαστε ίσοι. Έχουμε τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις και κανένας ιός δεν μπορεί να το διαταράξει αυτό εκτός και αν το αλλάξουμε και μιλάμε για "δυνατούς" και "αδύνατους", για "κατακτητές" και "αιχμαλώτους" με τη βοήθεια πάντα των «τύπων και του νόμου» ώστε όλα να είναι νόμιμα βασιζόμενα στην αντιμετώπιση του "αόρατου εχθρού".

Δεν θέλω να πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις έχουν τέτοια σκέψη και ειδικά οι κυβερνήσεις της Ευρώπης (και πολύ περισσότερο η δική μας) οι οποίες διέπονται και χαρακτηρίζονται από τις αρχές της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.
 
Ειλικρινά δεν το πιστεύω αυτό.
 
Οι άνθρωποι από την εμφάνιση τους και μετά πάντοτε αντιμετώπιζαν κινδύνους αφανισμού αλλά σε κάθε περίπτωση έβρισκαν τη λύση και τα κατάφερναν.
Πέρασαν πολλές επιδημίες, πέρασαν και συνεχίζουν να περνούν αρκετές πολεμικές συγκρούσεις καθώς και άλλες, διαφορών ειδών, απειλές αφήνοντας πίσω πολλά θύματα αλλά επανέκαμψαν με φυσική νομοτέλεια και ποτέ με τεχνολογική.
 
Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τώρα. Το αν είναι άρρωστος κάποιος, όχι μόνο από τον συγκεκριμένο ιό, αφορά αυτόν και τον εαυτό του και στα πλαίσια της ατομικής του ευθύνης οφείλει να προστατέψει το κοινωνικό σύνολο όπως και αντίστροφα το κοινωνικό σύνολο στα δικά του πλαίσια κοινωνικής ευθύνης οφείλει να του συμπαρασταθεί και όχι να τον στιγματίσει.
 
Θυμηθείτε ότι μέχρι σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο είναι ασθενείς από διάφορα νοσήματα μεταδοτικά και μη και μπορούσαν ελεύθερα μέχρι σήμερα να κάθονται δίπλα μας στο μετρό, στο αεροπλάνο, σε μια συναυλία, στο σινεμά, στη δουλειά, στο σουπερμάρκετ ή οπουδήποτε άλλου και ποτέ μέχρι τώρα δεν τέθηκε θέμα "ελευθερίας κυκλοφορίας" γιατί σχεδόν ποτέ δεν προέκυψε κάτι.
 
Το ίδιο πρέπει να γίνει και τώρα. Κάνοντας όλοι υπομονή, δεχόμενοι τα μη μόνιμα μέτρα και περιμένοντας από τους επιστήμονες τη λύση μέσω των νέων φαρμάκων και εμβολίων θα πρέπει αμέσως μετά από αυτό το γεγονός να ξεχάσουμε ότι συνέβη και να γυρίσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας εκεί που την αφήσαμε χωρίς καμία τεχνολογική "ιατρική παρακολούθηση".
 
Γιατί μέχρι σήμερα οι άνθρωποι με τους ανθρώπινους και μόνο αυτοματισμούς αυτορρύθμισης και επιβίωσης μια χαρά τα έχουν καταφέρει έχοντας τη απόλυτη ελευθερία τους και τη ζωή αποκλειστικά στα δικά τους χέρια.

Είναι κρίμα λοιπόν η ζωή των ανθρώπων, η δική μας ζωή, η δική σας ζωή, η δική μου ζωή να αλλάξει χέρια… Μέσω της τεχνολογίας.



* Τα κείμενα αποτελούν απόψεις και κρίσεις του κ. Στέργιου Ακρίβου.

Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού